Terapia społeczna polega na korzystaniu w celach leczniczych z różnych oddziaływań społecznych.
Interwencja społeczna – to działania zmierzające do wyparcia bezpośredniego wpływu na układy społeczne otaczające chorego. Może tu chodzić np. o naprawienie krzywd, wyjaśnienie nieporozumień, uzyskanie świadczeń lub skłonienie osób lub instytucji do współpracy w leczeniu.
Treningi społeczne – zmierzają do podtrzymywania lub odzyskania traconych umiejętności społecznych, czasem bardzo elementarnych (np. nawiązywanie kontaktu wzrokowego z rozmówcą, higiena, ubieranie się), czasem bardziej złożonych (np. przygotowania posiłku, rozwiązywania trudnych sytuacji, umiejętności zawodowych). Treningi mogą mieć formę bardziej spontaniczną, realizowaną w warunkach bliskich naturalnym (np. udział w wieczorkach, wycieczkach obozach) lub bardzo ściśle zaplanowaną w postaci np. terapii behawioralnej, opartej na założeniach wynikających z teorii uczenia się.
Terapia rodzinna obejmuje różne działania zmierzające do przywrócenia równowagi w tym podstawowym mikroukładzie społecznym i do usunięcia tkwiących w nim uwarunkowań inicjujących zaburzenia u chorego. Terapia taka może  mieć charakter bardziej edukacyjny lub bardziej systemowy. Podejście edukacyjne poprzestaje na dostarczeniu rodzinie informacji na temat choroby i sposobu radzenia sobie z nią. Podejście systemowe zmierza do rozpoznania zmian w systemie rodzinnym, które sprawiają, że jeden z członków rodziny przejawia zaburzenia i do zaproponowania interwencji, które mogą taką sytuację zmienić.