Tematem spotkań mogą być doświadczenia z przeszłości, aktualne trudności, albo plany na przyszłość. Mogą być omawiane sprawy życia codziennego – dom, rodzina, praca, problemy związane z chorobami, a czasem źródła i mechanizmy przeżywanych objawów. Przedmiotem zainteresowania mogą też stać się marzenia senne, świat fantazji chorego. Praca nad tymi tematami może być prowadzona przy użyciu słów, albo bez ich udziału, za pomocą ruchu, ekspresji uczuć, kontaktu. Problemy mogą być poruszane wprost lub w formie symbolicznej – poprzez inscenizacje dramatyczne lub pantomimiczne, korzystanie z symboliki muzycznej, plastycznej. Tematy pojawiają się spontanicznie lub w skutek oddziaływania proponowanych działań: rysowania, odgrywania ról, wysiłku fizycznego, wyobrażeń na jawie, swobodnego kojarzenia, relaksacji mięśniowej, analizy snów, uczenia się itp.
Psychoterapia jest często krytykowana jako metoda terapeutyczna, której skuteczności nie udało się dowieść statystycznie, co nie do końca jest prawdą. Psychoterapeuci bronią się jednak przed tymi zarzutami, twierdząc, że cele i natura terapii pozostają pod subiektywną oceną osób poddających się psychoterapii. Takie podejście powoli staje się jednak anachronizmem, dzięki coraz skuteczniejszym metodom badawczym, pozwalającym ocenić stan pacjenta.