Adonizacja - taki termin został użyty na określenie naszego stosunku do roli urody, wdzięku i seksapilu, a także do wykorzystywania ich w celu wywierania wpływu i osiągania własnych korzyści. Jak każda postawa, także adonizacja składa się z trzech komponentów.
Pierwszy poznawczy, to system przekonań dotyczących roli urody, wdzięku i seksapilu, skuteczności wykorzystywania ich w społecznych interakcjach, własnej atrakcyjności fizycznej i seksapilu oraz umiejętności wpływania tym na innych. Przykładowe stwierdzenia wyrażające te przekonania to: kiedy umiejętnie wykorzysta się atuty własnego wyglądu, można osiągnąć wszystko.
Drugi komponent to emocje związane z posługiwaniem się urodą, wdziękiem i seksapilem – np. kobiety lubią czarować i robić wrażenie na mężczyznach.
Trzeci komponent, to gotowość do wykorzystania wdzięku, urody i seksapilu w realizacji własnych celów – np. próba kokietowania urzędnika, przy załatwiania jakiejś sprawy.

Badania pokazują, że mężczyźni silniej niż kobiety deklarowali gotowość do podejmowania takich zachowań. Może to wynikać ze stereotypowej kobiecej skromności, a większej męskiej instrumentalności w dążeniu do osiągnięcia celu, z oczekiwań społecznych, oraz z większej akceptacji dla uwodzenia przez mężczyzn. Adonizacja jest też związana ze skłonnością do monitorowania swej autoprezentacji i manipulacji (makiawelizmu).