Hipochondria jest to przesadna obawa o swój stan zdrowia połączona zazwyczaj z wyolbrzymianiem niewielkich dolegliwości. U niektórych osób występuje stale, u innych jedynie czasowo – w okresach depresji, lęku lub stresu. Nieznacznie częściej występuje u mężczyzn w wieku 30 – 40 lat i u kobiet między 40 – 50 rokiem życia.
Hipochondryków nie uspokaja opinia lekarza, że nie dostrzega u nich żadnej poważnej choroby. Chodzą oni do wielu lekarzy w nadziei, że któryś stwierdzi u nich chorobę. Rzadko godzą się na konsultację psychiatryczną.
Mimo, że nie znana jest przyczyna hipochondrii, ustalono niektóre czynniki predysponujące do niej. U niektórych osób podstawę do jej rozwoju stanowi rzeczywista choroba. Np. wyimaginowane problemy zdrowotne częściej występują u dziecka z astmą niż zdrowego nastolatka. W pewnych przypadkach ucieczka w chorobę umożliwia niewypełnienie podjętych zobowiązań lub uniknięcie podjęcia ważnej decyzji. To co większość osób określa jako niewielki ukłucie, hipochondrycy oceniają, jako ostry, rozrywający ból.
Nawet jeśli lekarz podejrzewa hipochondrię, zleca badania, gdyż musi wziąć pod uwagę rzeczywistą chorobę. Zwykle są to badania rentgenowskie klatki piersiowej, elektrokardiogram, a także inne w zależności od zgłaszanych dolegliwości. Czasem lekarz prosi o wypełnienie testu, zawierającego długą listę objawów i stwierdzenie dużej ilości objawów nasuwa podejrzenie hipochondrii.