Anton Marty urodził się w roku 1847 w Szwajcarii jako dziewiąte dziecko w ubogiej katolickiej rodzinie. Uczył się w przyklasztornej szkole średniej, a następnie studiował teologię przygotowując się do stanu kapłańskiego. Był przyjacielem i uczniem Franza Brentano, znakomitego psychologa i filozofa niemieckiego. W latach 1868-70 studiował na uniwersytecie w Würzburgu, a jego głównym mentorem był tam Franz Brentano, twórca „psychologii aktów”. Z czasem Anton stał się jego najbardziej lojalnym uczniem i przyjacielem. Zainspirowany poglądami swojego profesora A. Marty napisał w roku 1879 rozprawkę na temat ewolucji percepcji barw u człowieka. W roku 1880 przeprowadził się do Pragi, gdzie uzyskał nominację profesora filozofii na niemieckim Uniwersytecie Karla Ferdynanda i cieszył się tam dużym autorytetem.
Teoria Martiego głosiła, że słowa „język” używa się w kilku znaczeniach. W najszerszym rozumieniu do języka należy każdy znak, który pozwala odkryć istnienie czegoś innego. Może to być historia, która niesie wiadomości o procesach dziejowych. W większym znaczeniu język wiąże się z procesami duchowymi, czyli psychicznymi. Do tej kategorii należą ludzkie działania. Na ich podstawie odgadnąć można myśli lub sposoby myślenia, są więc one znakami życia psychicznego. Językiem są też przeżycia wewnętrzne, wyrażające się przez śmiech, płacz, okrzyki, wyraz twarzy i inne zachowania. Twierdził, że znaki życia psychicznego są wiarygodniejsze, niż ludzka mowa.