Anton Marty urodził się w roku 1847 w Szwajcarii jako dziewiąte dziecko w ubogiej katolickiej rodzinie. Uczył się w przyklasztornej szkole średniej, a następnie studiował teologię przygotowując się do stanu kapłańskiego. Był przyjacielem i uczniem Franza Brentano, znakomitego psychologa i filozofa niemieckiego. W latach 1868-70 studiował na uniwersytecie w Würzburgu, a jego głównym mentorem był tam Franz Brentano, twórca „psychologii aktów”. Z czasem Anton stał się jego najbardziej lojalnym uczniem i przyjacielem. Zainspirowany poglądami swojego profesora A. Marty napisał w roku 1879 rozprawkę na temat ewolucji percepcji barw u człowieka. W roku 1880 przeprowadził się do Pragi, gdzie uzyskał nominację profesora filozofii na niemieckim Uniwersytecie Karla Ferdynanda i cieszył się tam dużym autorytetem.
Teoria Martiego głosiła, że słowa „język” używa się w kilku znaczeniach. W najszerszym rozumieniu do języka należy każdy znak, który pozwala odkryć istnienie czegoś innego. Może to być historia, która niesie wiadomości o procesach dziejowych. W większym znaczeniu język wiąże się z procesami duchowymi, czyli psychicznymi. Do tej kategorii należą ludzkie działania. Na ich podstawie odgadnąć można myśli lub sposoby myślenia, są więc one znakami życia psychicznego. Językiem są też przeżycia wewnętrzne, wyrażające się przez śmiech, płacz, okrzyki, wyraz twarzy i inne zachowania. Twierdził, że znaki życia psychicznego są wiarygodniejsze, niż ludzka mowa.

Anna Freud po raz pierwszy opublikowała swoją pracę – Ego i mechanizmy obronne – w Wiedniu w 1936, a w tłumaczeniu angielskim w Londynie rok później, czyli na dwa lata przed śmiercią jej ojca – Zygmunta Freuda. Całość pracy Anny Freud była wyraźnie naznaczona jej chęcią zapewnienia psychoanalizie statusu nauki. Chciała ona zintegrować analizę z psychologią aby stworzyć naukę, którą nazwała psychologią psychoanalityczną. Także jej kariera nauczycielska, którą rozpoczęła zanim zajęła się psychoanalizą, miała spory wpływ na pedagogiczny charakter jej publikacji i jej praktykę psychoanalityka dziecięcego.

Tematem ksiązki są mechanizmy obronne wykształcone przez ego w celu konfrontacji lub unikania konfliktów prowokowanych przed Id w jego relacjach z Ego i Superego.
Anna Freud patrzy na techniki i teorie psychoanalityczne poprzez pryzmat obserwacji konfliktów, w które angażuje się Ego. Z tego powodu Ego, w jego relacjach z Id i relacjach ze światem zewnętrznym, które mogą być źródłem nieprzyjemności i uczucia strachu, jest analizowane w świetle jego mechanizmów unikania (różnych form negacji), w świetle jego agresywnych lub altruistycznych strategii. Szczególne znaczenie przypisane zostało do zjawiska dojrzewania oraz do mechanizmów obronnych wyzwalanych przez ponowne pojawienie się seksualności w czasie dojrzewania.

Odkrycia Anny Freud, a w szczególności wspomniana wyżej książka, miały znaczący wpływ na kierunek zwany psychoanalizą świadomości, który swoje największe sukcesy odniósł w Stanach Zjednoczonych, dzięki zwolennikom psychologii Ego. Co ważniejsze jednak, prace Anny Freud, umożliwiły zastosowanie teorii psychoanalizy Zygmunta Freuda w psychologii.

Psychoanaliza jaźni to kierunek, który stworzył doktor Heinz Kohut (1913-1981). Teoria ta dostarcza wielu podstaw dla współczesnej psychoanalizy. Odrzucając zasadnicze znaczenie wrodzonych popędów seksualnych określonych przez Freuda, psychoanaliza jaźni, była pierwszym znaczącym ruchem psychoanalitycznym w Stanach Zjednoczonych, który uznał za kluczową w zrozumieniu rozwoju człowieka i jego transformacji rolę empatii.
Od roku 1959 Heinz Kohut i jego naśladowcy zmienili podejście do psychoanalizy i psychoterapii poprzez zwiększenie empatii i pogłębienie zainteresowania analityka/terapeuty podstawowymi potrzebami człowieka, niezbędnymi do jego zdrowego rozwoju.
Według Heinza „zdrowy narcyzm” przejawia się w silnej, witalnej i spójnej jaźni dążącej z ambicją i ideałami do pełnej realizacji umiejętności i talentów. Natomiast klasyczne pojęcie narcyzmu to obraz słabej i wrażliwej jaźni starającej się zachować spójność i podnieść poczucie własnej wartości.
Psychoanaliza psychologii jaźni znacząco przyczynia się do zrozumienia szerokiego spektrum zagadnień w psychologii i naukach społecznych, jak również filozofii, naukach humanistycznych i religii.

Zygmunt Freud - cytaty i myśli

Można spędzić w sposób sensowny lata z jednym człowiekiem po to, by mu pomóc w zrozumieniu siebie.

W nieświadomym człowieku tkwi jego tragiczny los. Jeżeli nie potrafiłeś wytępić w sobie występnych pragnień, żyją one w tobie nieświadomie, a więc - jesteś winny.

Gdy człowieka, któremu wiodło się dobrze, spotyka niepowodzenie lub nieszczęście, zagłębia się on w sobie, wzmaga wymogi własnego sumienia, wymierza sobie karę i pokutę.

Lekarz nie ma żadnych danych, aby zostać ministrem.

Marzenie senne pojawia się tylko jako nawiązanie do tych spraw, które dostarczyły nam pokarmu myślowego w ciągu dnia.

Dzieci nie są złośliwe, są złe.

Nasze namiętności często stają się naszymi nieszczęściami.

Sport jest sublimacją popędu do przyglądania się i tendencji: sadystycznych, ekshibicjonistycznych, homoerotycznych i erotyki ruchowej.

Mundur oznacza w ogóle nagość.

Rozkosz jest premią natury za trud płodzenia i rodzenia.

Ani w życiu prywatnym, ani w moich pracach nigdy nie ukrywałem, że jestem zdeklarowanym niewierzącym.

Człowiek, który pierwszy cisnął obelgę zamiast kamienia był twórcą cywilizacji.

Po trzydziestu latach badań nad duszą kobiety nie potrafię odpowiedzieć na pytanie, czego pragnie kobieta.

Przekonań nie zdobywa się łatwo, a jeśli dochodzi się do nich bez trudu, okazuje się wkrótce, że są bezwartościowe i niezdolne stawić opór w walce.

Człowiek broni się przed strachem za pomocą lęku.

Alfred Adler był tak jak Jung uczniem Freuda. Był psychiatrą i psychologiem austriackim. Twórca kierunku zwanego psychologią indywidualną. Odrzucił on koncepcję libido, jak również kompleks Edypa jako wiodącą rolę popędu. Według niego dziecko powinno być integrowane ze środowiskiem oraz rozwijane uczucia społeczne. W ten sposób budowane wartości miałyby zastąpić kompleks niższości poczuciem wspólnoty. Według Adlera człowiek posiada niskie poczucie wartości z powodu swoich braków, które stara się rekompensować w rywalizacji, starając się mieć przewagę nad innymi. Świadomość własnych braków ma wpływ na kształt i rozwój osobowości człowieka. Zadaniem wychowania miało być podniesienie poczucia własnej wartości jednostki poprzez na przykład działalność społeczną, zmniejszającą również dążenie do zbudowania przewagi nad innymi.