Testy psychologiczne to metody poznania stanów, procesów lub cech psychicznych za pomocą specjalnie skonstruowanego zadania, które stawia się przed osobą badaną. Zadania najczęściej mają formę testową i są zbiorem pytań, albo obrazków, zdjęć, czynności lub zadań problemowych stawianych przed osobą badaną.
Rozróżnia się kilka rodzajów metod testowych m.in. zdolności ogólnych czyli inteligencji, zdolności specjalnych, sprawności czyli wydajności, wiadomości i umiejętności, osobowości i inne.  W zależności od formy testu i sposobu interpretacji wyników wyróżnia się testy: wykonania czyli wymagające jakiejś czynności (np. manipulacyjnej, konstrukcyjnej), projekcyjne, kwestionariusze i inwentarze, które są zbiorem pytań lub stwierdzeń, do których osoba badana ma się ustosunkować.
Jako narzędzie test musi spełniać określone wymagania, do których należą standaryzacja, rzetelność, trafność i normalizacja.
Badania testowe w psychologii są współcześnie  bardzo rozpowszechnione, mimo wielu kontrowersji wokół ich wartości. Liczba standardowych technik testowych na świecie sięga kilkudziesięciu tysięcy. Zagadnienia związane z konstruowaniem i stosowaniem testów stanowią przedmiot teorii testowej, będącej jednym z podstawowych działów psychometrii. Powstało wiele opracowań naukowych dotyczących badań psychologicznych przeprowadzanych przy pomocy komputerów. Obecnie badania takie są powszechnie stosowane.

Gdy człowiek współczuje, wyraża on swój żal, lecz zachowuje dystans od uczuć drugiej osoby. Poprzez empatię człowiek stara się zrozumieć lub przynajmniej wyobrazić sobie co czuje druga osoba.
Termin empatia pochodzi od niemieckiego słowa „Einfühlung”, które oznacza „czuć się jak”.

Dla przykładu, lekarz lub psychoanalityk nie wyrażający empatii w relacji z pacjentem utrzymuje dystans i nie jest w stanie w pełni zrozumieć jego problemu. Natomiast w momencie wykaże on empatię, będzie w stanie postawić się w miejscu pacjenta przynajmniej w jakimś stopniu, co może ułatwić terapię. Ważne jest jednak aby nie wejść zbyt głęboko w stan emocjonalny pacjenta, ponieważ może to być szkodliwe dla zarówno dla psychoanalityka jak i w efekcie dla jego pacjenta.

Terapia grupowa często przynosi doskonałe wyniki właśnie dlatego, że osoby biorące w niej udział mogą łatwo się zrozumieć i odczuwać empatię. Dużo łatwiej jest alkoholikowi zrozumieć drugiego alkoholika, tak jak łatwiej jest osobie po zawale serca zrozumieć kogoś z podobnym problemem.

Oczywiście nie zawsze jest łatwo odczuwać empatię z osobą cierpiącą. Dla przykładu większość ludzi nie jest w stanie postawić się w miejscu osoby zgwałconej, wykorzystywanej seksualnie lub kogoś kto utracił członka rodziny. Dopiero gdy przeżyjemy jakieś doświadczenie, potrafimy lepiej poznać jego mechanizmy. Dlatego tak ważne w psychoanalizie jest doświadczenie psychoanalityka, zarówno życiowe jak i zdobyte poprzez praktykę pracy psychoanalitycznej.