Psychoanalityk.com.pl

Zygmunt Freud - cytaty i myśli

Można spędzić w sposób sensowny lata z jednym człowiekiem po to, by mu pomóc w zrozumieniu siebie.

W nieświadomym człowieku tkwi jego tragiczny los. Jeżeli nie potrafiłeś wytępić w sobie występnych pragnień, żyją one w tobie nieświadomie, a więc - jesteś winny.

Gdy człowieka, któremu wiodło się dobrze, spotyka niepowodzenie lub nieszczęście, zagłębia się on w sobie, wzmaga wymogi własnego sumienia, wymierza sobie karę i pokutę.

Lekarz nie ma żadnych danych, aby zostać ministrem.

Marzenie senne pojawia się tylko jako nawiązanie do tych spraw, które dostarczyły nam pokarmu myślowego w ciągu dnia.

Dzieci nie są złośliwe, są złe.

Nasze namiętności często stają się naszymi nieszczęściami.

Sport jest sublimacją popędu do przyglądania się i tendencji: sadystycznych, ekshibicjonistycznych, homoerotycznych i erotyki ruchowej.

Mundur oznacza w ogóle nagość.

Rozkosz jest premią natury za trud płodzenia i rodzenia.

Ani w życiu prywatnym, ani w moich pracach nigdy nie ukrywałem, że jestem zdeklarowanym niewierzącym.

Człowiek, który pierwszy cisnął obelgę zamiast kamienia był twórcą cywilizacji.

Po trzydziestu latach badań nad duszą kobiety nie potrafię odpowiedzieć na pytanie, czego pragnie kobieta.

Przekonań nie zdobywa się łatwo, a jeśli dochodzi się do nich bez trudu, okazuje się wkrótce, że są bezwartościowe i niezdolne stawić opór w walce.

Człowiek broni się przed strachem za pomocą lęku.

Alfred Adler był tak jak Jung uczniem Freuda. Był psychiatrą i psychologiem austriackim. Twórca kierunku zwanego psychologią indywidualną. Odrzucił on koncepcję libido, jak również kompleks Edypa jako wiodącą rolę popędu. Według niego dziecko powinno być integrowane ze środowiskiem oraz rozwijane uczucia społeczne. W ten sposób budowane wartości miałyby zastąpić kompleks niższości poczuciem wspólnoty. Według Adlera człowiek posiada niskie poczucie wartości z powodu swoich braków, które stara się rekompensować w rywalizacji, starając się mieć przewagę nad innymi. Świadomość własnych braków ma wpływ na kształt i rozwój osobowości człowieka. Zadaniem wychowania miało być podniesienie poczucia własnej wartości jednostki poprzez na przykład działalność społeczną, zmniejszającą również dążenie do zbudowania przewagi nad innymi.

Zygmunt Freud skupiał dużą uwagę na popędach, które to nadają kierunek działaniu człowieka, a z którymi wiąże się wiele pochodnych zachowań. Wiele popędów znajduje się w sferze nieświadomości, a próba uświadomienia ich zazwyczaj kończy się na reakcją obronną. Konflikty i kompleksy według Freuda mogą prowadzić do zaburzeń oddychania, trawienia i innych zaburzeń wegetatywnych. Inne odłamy psychoanalizy reprezentują takie osoby jak C.G. Jung, uczeń Freuda, A. Adler, który uważał, że każdy posiada tendencję do ukrywania przed otoczeniem swoich słabości, lecz pokazywania tylko swojej najsilniejszej strony. To rodzi kompleks niższości, który jest ukrywany. Jung widział to tak, że popęd seksualny nie odgrywa aż tak wielkiej roli, lecz stanowi motor wszelkich działań oraz źródło energii. Jung skupiał się na symbolice i roli symbolu, który tworzony jest przeważnie nieświadomie wtedy, gdy podstawowe potrzeby biologiczne zostają zaspokojone, a energia może być wtedy kierowana w aktywność w sferze kultury. Pierwszy wielki uraz, jaki nabywa człowiek jest według O. Rank’a wydarzeniem, będącym po prostu naszymi narodzinami. Strach przed indywidualizacją odpowiada obawie oddzielenia się od większej całości. Obawę tą Rank określa jako najważniejszy motyw działania w życiu ludzkim.

Psychoanaliza stosowana jest jako metoda terapeutyczna. Jest ona metodą terapii zaburzeń psychicznych. Proces powstawania tych zaburzeń wiąże się z sytuacją traumatyczną, w momencie której przeżywane emocje nie zostają odreagowane, ponieważ nie zostają zaakceptowane przez świadome „ja”. Z tym wiążą się objawy nerwicowe, jako przejawy drogi wyjścia emocji, które tylko w taki sposób mogą znaleźć ujście. Wspomnienia te pozostają nieuświadomione i powodują zewnętrzne objawy do momentu samouświadomienia owych emocji i odreagowania stanu ciężkiego przeżycia. Różne twory psychiki w czasie terapii zostają przeanalizowane: marzenia senne, przypadkowe skojarzenia, objawy nerwicowe, natręctwa myślowe. Nieuświadomione wspomnienie może wyjść na zewnątrz i w ten sposób objawy nerwicowe mogą zostać usunięte. Analiza w tym wypadku zachodzi na psychice pacjenta, szukając tych objawów, które są rezultatem stłumionego przeżycia. Metoda ta uświadamia chorym kompleksy jakie ich dręczą i sens tych zaburzeń.

Najważniejszą postacią w historii tworzenia psychoanalizy był oczywiście Zygmund Freud, ur. 6 maja 1856 we Freibergu - zm. 23 września 1939 w Londynie. Był austriackim neurologiem i psychiatrą, również filozofem. Freud na początku chciał studiować prawo, jednakże pod wpływem Goethego zmienił kierunek swojego dążenia. Studiował biologię, później medycynę. Freud interesował się znieczulającym działaniem kokainy oraz leczeniem nerwic histerycznych za pomocą hipnozy. Pracował on jako neurolog. Jego najważniejszym dziełem było Objaśnienie marzeń sennych i był to fundament dla teorii psychoanalitycznej.
Uczniem Freuda został Carl Gustav Jung, szwajcarski psychiatra i psycholog. Jung stworzył swoją własną koncepcję nazywaną psychologią analityczną, która stanowiła częściową krytykę psychoanalizy. Pojęcia jakie wprowadził to pojęcie nieświadomości zbiorowej, archetypu oraz synchroniczności. Jung był zainteresowany bardzo różnymi dziedzinami tj. fizyka, alchemia, teoria względności, percepcja pozazmysłowa. Główną sferą jego badań były badania fenomenologiczne, w których skład wchodziło doświadczenie symboliczne. Analizie dlatego podlegały marzenia senne, fantazje, mity, baśnie i wizje. Studiował on symbolikę ale również filozofię.