Najważniejszą postacią w historii tworzenia psychoanalizy był oczywiście Zygmund Freud, ur. 6 maja 1856 we Freibergu - zm. 23 września 1939 w Londynie. Był austriackim neurologiem i psychiatrą, również filozofem. Freud na początku chciał studiować prawo, jednakże pod wpływem Goethego zmienił kierunek swojego dążenia. Studiował biologię, później medycynę. Freud interesował się znieczulającym działaniem kokainy oraz leczeniem nerwic histerycznych za pomocą hipnozy. Pracował on jako neurolog. Jego najważniejszym dziełem było Objaśnienie marzeń sennych i był to fundament dla teorii psychoanalitycznej.
Uczniem Freuda został Carl Gustav Jung, szwajcarski psychiatra i psycholog. Jung stworzył swoją własną koncepcję nazywaną psychologią analityczną, która stanowiła częściową krytykę psychoanalizy. Pojęcia jakie wprowadził to pojęcie nieświadomości zbiorowej, archetypu oraz synchroniczności. Jung był zainteresowany bardzo różnymi dziedzinami tj. fizyka, alchemia, teoria względności, percepcja pozazmysłowa. Główną sferą jego badań były badania fenomenologiczne, w których skład wchodziło doświadczenie symboliczne. Analizie dlatego podlegały marzenia senne, fantazje, mity, baśnie i wizje. Studiował on symbolikę ale również filozofię.

Określenie psychoanaliza może od razu przywołać postać Zygmunta Freuda, który rozpoczął ją w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Historia psychoanalizy rozpoczyna się od współpracy Freuda z również wiedeńskim lekarzem Josefem Breuerem. Obydwaj przez lata zajmowali się odszyfrowywaniem sensu symptomów, występujących u pacjentów jako prawdopodobna forma ekspresji nieświadomego życia psychicznego. Owo uświadomienie miało oczyścić pacjenta poprzez samoświadomość procesu.

Doświadczenia, jakie Freud nabył podczas pracy z pacjentami pozwoliły mu na opracowanie podziału ludzkiej psyche, na która składa się świadomość, podświadomość i nadświadomość. Poza tym wyodrębnił trzy dziedziny życia psychicznego, czyli Id, Ego i Superego. Freud badał popędy ludzkie, traktując je jako podstawowe, przyrodzone potrzeby istoty ludzkiej. Popęd seksualny (libido) jest siłą biologiczną, wokół której zachodzą specyficznie ludzkie przeżycia, uczucia, dążenia i fantazje.

Teoria rozwoju indywiduum ludzkiego zakłada to, że osobowość człowieka rozwija się całe życie, które w zależności od wieku znajduje się w różnej fazie rozwoju. Jednakże fazy wczesnego rozwoju mają bardzo istotny wpływ na formowanie się psyche. Pacjenci, s którymi Freud pracował kojarzyli swoje dolegliwości ze złymi przeżyciami z dzieciństwa, przede wszystkim seksualnymi. Stad też takie terminy jak kompleks Edypa – w przypadku chłopca – i kompleks Elektry – w przypadku dziewczynki.

Psychoanaliza - zbiór teorii dotyczących struktury psychiki człowieka, jego rozwoju i funkcjonowania, próbujących wyjaśniać powstawanie różnych aktów psychicznych. Tworzenie psychoanalizy rozpoczął Zygmunt Freud w latach dziewięćdziesiątych XIX w.

Psychoanaliza to tzw. “psychologia głębi” (niem. die Tiefenpsychologie), ponieważ zakłada istnienie obszarów psychiki, które nie są dostępne świadomości. Od klasycznej psychologii różni się założeniem istnienia sfery psychiki zwanej nieświadomością charakteryzującej się tym, że procesy tam przebiegające nie są dostępne świadomej refleksji danej osoby. W nieświadomości zgromadzone są bodźce popędowe, których realizacja jest w konflikcie z normami moralnymi danej osoby. Popędy te, pomimo tego, że odebrano im bezpośrednią możliwość realizacji, są jednak ciągle aktywne i próbują ujawnić się poprzez tworzenie pewnych tworów zastępczych takich jak czynności pomyłkowe, marzenia senne, symptomy nerwicowe, itd. Formacje te są pewnego rodzaju kompromisem pomiędzy wymaganiami moralnymi i nieświadomymi popędami.

Psychoanalizę można uznać za kierunek we współczesnej psychologii. Psychoanaliza, jakkolwiek nie jest systemem filozoficznym w pełnym sensie tego słowa , ociera się często w swych teoriach i rozważaniach o zagadnienia filozoficzne, szczególnie z zakresu teorii poznania.

Fragmenty zaczerpnięto ze strony:

pl.wikipedia.org/wiki/Psychoanaliza